Uprawa truskawki: doradztwo w zakresie odżywiania upraw

Wszystko, co musisz wiedzieć o nawożeniu truskawki, najlepsze praktyki, odpowiednie produkty, doświadczenia polowe i więcej.

Porady dotyczące uprawy truskawki (Fragaria ananassa)

  • Truskawka najlepiej rośnie i plonuje na glebach żyznych, o dobrej strukturze, ciepłych – o pH pomiędzy 5,5 a 6,5.

  • W glebach o pH niższym od 5,5 mogą występować problemy z dostępnością niektórych składników, zwłaszcza P, K, Ca, B, i Mo. W przypadku uprawy na glebach alkalicznych ( pH powyżej 7,5) mogą natomiast wystąpić objawy niedoborów B, Cu, Fe, Mn, P i Zn.

  • Najlepsze plony truskawka daje na głębokiej, żyznej glebie, bogatej w materię organiczną.

Szczegóły o uprawie truskawki
Widok przemysłowej uprawy truskawki

Zapotrzebowanie na składniki pokarmowe

Szacowane pobieranie składników pokarmowych

MakroelemendyNP2O5K2OMgOCaOS
Makroelementy (kg/ha)70-9025-40130-15030-6060-10030-80
Mikroelementy (g/ha)BCuMnMoZnFe
10-2010-1520-300,2-0,330-50100-300

Kwiaty truskawki są bardzo wrażliwe na niską temperaturę. Temperatura powietrza poniżej 14 stopni spowalnia rozwój i obniża jakość kwiatów. Wpływa również niekorzystnie na aktywność owadów zapylających, co w efekcie zmniejsza plonowanie roślin oraz jakość plonu.

Zapotrzebowanie na składniki pokarmowe zależy od fazy rozwojowej roślin. Największe potrzeby pokarmowe rośliny truskawki mają w stosunku do potasu , azotu i wapnia. Zapotrzebowanie to rośnie wraz z rozwojem roślin i osiąga wartość maksymalną w okresie wzrostu owoców oraz ich dojrzewania.

Rola składników odżywczych

Azot

Truskawka ma niezbyt duże wymagania pokarmowe wobec azotu – chociaż to najważniejszy w odżywianiu roślin składnik pokarmowy. Azot wchodzi w skład aminokwasów, białek i kwasów nukleinowych, czyli jest niezbędny do wzrostu, zarówno w fazie podziału komórkowego, jak i wzrostu wegetatywnego (wydłużania pędów, rozwoju i wzrostu liści). Jako składnik chlorofilu wpływa bezpośrednio na fotosyntezę, ponieważ jest częścią enzymu RuBisCO, odgrywającego zasadniczą rolę w wiązaniu dwutlenku węgla przez rośliny. Prawidłowe zaopatrzenie roślin truskawki w ten składnik decyduje nie tylko o wielkości plonu, ale również jego jakości. Jednakże zbyt obfite nawożenie azotem prowadzi od nadmiernego wzrostu wegetatywnego roślin, słabego zawiązywania owoców , zmniejszenia plonowania orazich gnicia.

Fosfor

Zapotrzebowanie truskawki na fosfor jest relatywnie niewielkie. Rola tego składnika dla roślin jest znacząca. Fosfor jest integralną częścią błon komórkowych, co sprawia że rośliny funkcjonują prawidłowo. Jest również składnikiem pokarmowym, który uczestniczy bezpośrednio w produkcji energii przez rośliny – jest zatem niezbędny w całym okresie wegetacji. W przypadku truskawki jest to niezmiernie istotne bowiem najbardziej „energochłonnymi” fazami wzrostu roślin są kwitnienie, zawiązywanie owoców oraz ich wzrost. Fosfor u młodych roślin truskawki wspomaga wzrost systemu korzeniowego, co pozwala na szybszą adaptację świeżo posadzonych roślin do warunków polowych.

Potas

Truskawka ma bardzo duże wymagania pokarmowe w stosunku do potasu. Potas odpowiada w roślinach za prawidłowe funkcjonowanie wielu procesów fizjologicznych. Najważniejsze z nich to regulowanie gospodarki wodnej roślin oraz udział w biosyntezie cukrów. Potas korzystnie wpływa na soczystość, jędrność, intensywne wybarwienie wybarwione oraz na smak truskawek.

Wapń

Truskawka ma duże zapotrzebowanie na wapń. Składnik ten jest niezbędny do tworzenia struktury ściany komórkowej (wraz z borem) – ma zatem znaczenie strukturalne, budulcowe. Wzmacnia w ten sposób naturalną odporność roślin na czynniki stresowe – biologiczne (choroby) oraz środowiskowe – np. niską temperaturę. Jest jednym z ważniejszych składników pokarmowych odpowiadających za jakość pomidorów. Jego niedostatek jest główną przyczyną zamierania wierzchołków liści („tipburn”).

Deficyty składników odżywczych

MikroelementOpis
AzotOgólna chloroza starszych liści rośliny. Występuje znaczne osłabienie zarówno wzrostu wegetatywnego, jak i owocowania. Liście mają kolor od jasnozielonego do żółtego. Młodsze liście są nadal zielone od N zmobilizowanego ze starszych liści. Liście od ciemnoczerwonych, fioletowych i żółtych do jasnozielonych. Plony są niższe, a owoce są jasne, zdeformowane.
FosforDeficyt fosforu objawia się w roślinach słabymi ukorzenieniem, zahamowaniem wzrostu i wytwarzaniem małych, ciemnych, matowych szaro-zielonych liści. Kolor liści zmienia się -od fioletowego do brązowego na całej blaszce lub na dystalnych krawędziach. Zmniejsza się efektywność zawiązania owoców, co bezpośrednio wpływa na plonowanie roślin. Niedobór fosforu występuje najczęściej na glebach o zbyt niskim pH - poniżej 5,8
PotasObjawy występują na młodychliściach. Krawędzie i wierzchołki liści są zbrązowiałe i ulegają nekrozie. W miarę upływu czasu nekroza objawia się w przestrzeniach międzyżyłkowych między głównymi żyłkami, wraz z chlorozą międzyżyłkową. Zawiązanie owoców ograniczone.
WapńGłównym objawem niedoboru wapnia u truskawki jest zamieranie wierzchołków liści. Niedobory wapnia występują na glebach o pH poniżej 5 oraz przy wysokim zasoleniu gleb. Występowaniu niedoborów wapnia sprzyjają warunki ograniczonej transpiracji roślin.
MagnezObjawy występują najpierw na starszych liściach, ogólna chloroza mimo, że żyłki nie tracą zielonego koloru. W poważnych przypadkach dochodzi do zasychania z powodu nekrozy międzyżyłkowej. Może wystąpić na glebach piaszczystych i po zastosowaniu wysokich dawek K. Objawy mogą również pojawić się podczas bardzo gorącej, suchej pogody.Owoce z roślin z niedoborem Mg są jaśniejsze i mają zdecydowanie mniejszą jędrność.
SiarkaObjawy są zbliżone do objawów niedoboru N, ale chloroza postępuje ogólnie i jednakowo na całej rośline, włącznie z młodszymi liśćmi. Typowe jest zaczerwienienie ogonków i żyłek liści.
BorNiedobór objawia się bardzo szybko. Objawy zaczynają się zazwyczaj od młodszych liści w postaci jaśniejszego koloru. Poważne niedobory przejawiają się chlorozą międzyżyłkową na starszych liściach, która powoduje, że nabierają głębokiego żółto-pomarańczowego odcienia. Kruche liście mogą mieć podwinięte do góry brzegi oraz porowaty koniec pogrubionej, skróconej łodygi roślin. Szypułki owoców mogą być pogrubione i porowate. Zmniejszona jest równie z liczba kwiatów, a zawiązywanie owoców jest słabe.
ChlorNieprawidłowo wykształcone liście, z wyraźną chlorozą międzyżyłkową. Chloroza występuje na gładkich płaskich wgłębieniach w przestrzeni międzyżyłkowej blaszki liścia. W bardziej zaawansowanych przypadkach występuje charakterystyczne brązowienie po wierzchniej stronie dojrzałych liści. Korzenie stają się skarłowaciałe i pogrubione w pobliżu wierzchołków.
MiedźPojawiają się dość późno w fazie wegetatywnej. Zwinięte liście, z liścmi wygiętymi w dół. Może przejawiać się lekką ogólną chlorozą wraz z trwałą utratą turgoru w młodych liściach. Brzegi liści zwijają się i wysychają. Liście i owoce stają się wąskie i „kanciaste” – o odmiennym kształcie od
ŻelazoPierwszym objawem niedoboru żelaza jest chloroza międzyżyłkowa najmłodszych liści, która zamienia się w ogólną chlorozę, a wreszcie powoduje całkowite wybielenie liścia. Chloroza u podstawy liści, z częściowo zielonym pierzastym użyłkowaniem. Dopóki liść całkowicie nie zbieleje, może się zregenerować po zaaplikowaniu żelaza.
ManganWe wcześniejszych fazach na młodych liściach pojawia się lekka chloroza. W poważniejszych przypadkach na dojrzałych liściach są widoczne pierzaste żyłki. Następnie wzdłuż żyłek liści postępuje brązowo-szara nekroza. Występuje na glebach o wysokim pH, a także wapiennych lub przewapnowanych
MolibdenWczesnym objawem niedoboru molibdenu jest ogólna chloroza. Wygląda to podobnie jak przy niedoborze azotu, ale bez zaczerwienienia spodów liści. Wywijanie liści do góry i cętki przechodzące w duże międzyżyłkowe powierzchnie porażone chlorozą to objawy poważnego niedoboru molibdenu.
CynkNiedobór cynku powoduje karłowacenie roślin, skrócenie międzywęźli i zwijanie do góry młodych liści. Na liściach mogą pojawić się szaro-brązowe lub brązowe plamy. Liście mają zredukowaną wielkość. Objawy niedoboru Zn występują na glebach zasadowych lub po nawożeniu wysokimi dawkami fosforu.

   

Niedobory fosforu                             

   

Niedobory magnezu                                 

Żelazo        

Nawożenie truskawki uprawianej w gruncie

Azot

Przed założeniem plantacji należy wykonać analizę gleby na zawartość azotu mineralnego w glebie (suma obu form: azotanowej i amonowej). Przed sadzeniem truskawki należy wzbogacić glebę w ok. 30-50 kg N/ha uwzględniając azot już dostępy dla roślin. Pozostałą część można dostarczać stopniowo co tydzień poprzez fertygację lub w 1-2 dawkach standardowych nawozów doglebowych zawierających azot. Truskawka nie lubi zbyt dużego nawożenia azotem wiosną – do kwitnienia i owocowania. Zbyt obfite nawożenie azotem sprzyja silnemu wzrostowi liści, co ogranicza owocowanie i jakość plonu. Zaleca się , aby ok. 60% całkowitej dawki azotu podać roślinom truskawki po zbiorach owoców – w okresie tworzenia pąków kwiatowych na rok następny (u odmian owocujących w maju/czerwcu). Truskawka bardzo dobrze reaguje na nawożenie azotanową (N-NO3-) formą azotu, która wspomaga również pobieranie potasu.

Fosfor

Może zostać podany w całości przed sadzeniem roślin truskawki w czasie przygotowania gleby do uprawy. Ze względu na ograniczoną mobilność tego składnika w glebie, konieczne jest wymieszanie zastosowanego nawozu fosforowego z glebą do głębokości ok. 20-25 cm. W późniejszych sezonach nawożenie fosforem należy prowadzić pozakorzeniowo – nawożenie doglebowe może być mało skuteczne, zwłaszcza na glebach kwaśnych.

Potas

Truskawka ma duże zapotrzebowanie na potas. Nawożenie potasem można wykonać na dwa sposoby – jednorazowo przed sadzeniem roślin (używając nawozów otoczkowanych o wydłużonym okresie działania) lub w trakcie wegetacji roślin. W pierwszym roku po posadzeniu roślin nawozy potasowe można zastosować jesienią – dla ich wykorzystania wiosną roku następnego. W następnych latach nawozy potasowe należy stosować wiosną – przed kwitnieniem roślin. Truskawka jest bardzo wrażliwa na chlorki. Zatem należy stosować bezchlorkowe nawozy potasowe – np., siarczan potasu.
W uprawach fertygowanych zaleca się stopniowe zasilanie roślin potasem co tydzień od fazy, gdy rozwoju kwiatostanów do fazy dojrzewania owoców.

Magnez

Może zostać zastosowany w całości przed sadzeniem roślin – w czasie przygotowania gleby do uprawy. Skuteczne jest również nawożenie dolistne – w okresie intensywnego wzrostu nadziemnej liści.

Wapń

Nawożenie wapniem na plantacjach fertygowanych należy prowadzić od fazy, rozwoju pierwszych kwiatostanów do początku dojrzewania owoców. Na plantacjach, na których stosuje się nawozy standardowe doglebowe nawozy wapniowe (zazwyczaj saletrę wapniową) należy zastosować dwukrotnie: Pierwszą (30 – 40% całej dawki) należy zastosować na początku rozwoju pierwszych liści, kwiatostanu, a drugą po zbiorach owoców. W uprawie truskawki skuteczne jest również stosowanie wapnia pozakorzeniowo.

Nawadnianie ma zasadnicze znaczenie w wysokotowarowej produkcji truskawek. System korzeniowy rośliny jest płytki — w glebie gliniastej 80–90% jego masy znajduje się na głębokości 0–15 cm, a w dobrze zdrenowanych glebach piaszczysto-gliniastych jest to 50%. Osiągnięcie jak największych plonów wymaga zatem częstych i krótkich impulsów nawadniania.

Najczęściej stosowaną metodą zasilania jest nawadnianie kropelkowe. Umożliwia ono precyzyjne odmierzanie ilości wody, ale także zasilanie mikroelementami dzięki użyciu rozpuszczalnych w wodzie nawozów.

Nawożenie dolistne

Powszechną praktyką nawożenia truskawek jest stosowanie nawożenia dolistnego. Wspomaga ono rozwój roślin, zwiększa ich odporność na czynniki abiotyczne (np. susza, upał, zimne gleby) oraz biotyczne (np. nicienie, szkodniki i choroby) oraz koryguje niedobory minerałów.

Nawozy o kontrolowanym uwalnianiu w uprawie truskawki.

Nawozy o kontrolowanym uwalnianiu cieszą się coraz większą popularnością w uprawie truskawek, ze względu na znaczenie w optymalizacji nawożenia truskawki.
Jedna dawka nawozu o kontrolowanym uwalnianiu, jak Agroblen, przed sadzeniem roślin może pokryć większość zapotrzebowania uprawy na składniki pokarmowe i przynieść wysokie plony w wysokotowarowej produkcji owoców truskawki do bezpośredniego spożycia.

Powiązane doświadczenia

Doświadczenia dotyczące truskawek w Niemczech
Landwirschaftskammer, Nordhein-Westfalen, Niemcy, 2015

16

Plon handlowy

Pytania i odpowiedzi

Oto kilka często zadawanych przez rolników pytań dotyczących uprawy truskawek.

  • Zazwyczaj nawóz rozpuszczalny w wodzie jest aplikowany po raz pierwszy 15 dni po sadzeniu.

  • Nie. Azotanu wapnia nie można mieszać z produktami fosforowymi w jednym zbiorniku. Mógłby on zostać strącony i zapchać kroplowniki. Jeśli nie masz dwóch zbiorników do spryskiwacza, wybierz Agrolution Special. Agrolution Special to specjalna seria nawozów rozpuszczalnych w wodzie, które zawierają NPK + Ca + MgO w jednym produkcie.